149 objektu kaxa hutsean “anabasa” formakoak.

bestaldean

Gezurrak olioa esku artean bezala ihesi ziren, etengabeko isurian.

bestaldean

Jakina zen errepide amaigabearen bestaldean nengoela.

2007-08-17 19:33:11 (anabasa)

oporrak markatzen direnean bezala

Aspaldiko partez Urkiakoengana enkarguak eramatera joatea tokatu zait. Hirugarrenean bizi den pareja da Urkiakoa, nahiz eta niri beti gizonarekin egotea suertatu zaidan. Tinbrea jo ondoren denbora eten da une batez gizona atera iritsi bitartean.

Sorpresaz zabaldu du atea, aspaldiko lagun min bat agurtzen denean bezala. Halako hurbiltasuna adierazten iaioa da Urkiako gizona; beharbada etxezuloaren desgrazian loratzen den tasun horietako bat da, gizajoak urteak baitaramatza etxetik irten gabe. Nik beti etxe barruan ezagutu dut ordea eta iritzia gehiegi luzatzea litzake agian.

Edonola ere irribarre zabal batekin hartu nau, enkarguak baino kanpoko bisita eskertuz. Aspaldiko! esanaz agurtu dut eta bere hitz egiteko modu ezkutuan Baai aspaldiko! ulertu dut. Batzutan zaila baita Urkiako gizonaren hitzak ulertzea. Eskuineko eskuaz makulua eusten du eta sukaldeko mantala jantzita dauka tirantezko kamiseta txuriaren gainetik, sukalde lanetan harrapatu dut oraingoan ere. Sukaldeko mahai beteranoaren gainean utzi dut etxekoandreak egindako erosketa, txikitzen zebilen perrexil berdetik aparte.

Gero etorri da tertulia. Tertuliak gainera badu leku propio bat, etxeko atearen eta behera doazen eskaileren arteko espazioa hartzen du, hitzen gotorleku erosoena bailitzan. Oporrei buruz jardutea okurritu zaio gaur Urkiako gizonari. Kontatu dit nola gaztetan oporrak ez ziren orain bezala, hilabetekoak, gehienez ere bi astekoak baizik. Horrez gain, pezeta gehiago lortu nahi zuenak aukera omen zuen oporren aste bat laneko aste bihurtzeko. Jakina, artean Urkiako gizona gazte zela pobre izatea tokatu omen zitzaion gehienei bezala eta oporretako aste bati uko egiten ziola gaineratu du.
Geratzen zen astean zer? Mendia. Urkiako gizona mendizale sutsua izan da beti eta bere hitzek zorroztasunez adierazten dute hori, makulua estu hartzen du, mendiko ibilaldiak bukatu zaizkionaren pena eta amorruz. Mendiko haize freskorik jasoko ez duenaren testigantza gogorra da.

Soldadu joan zenekoak ere ekarri ditu gogora, huxkeri bat ordaintzen ziotela esan du, eskuarekin madarikazio keinu bat eginez. Ikasketak zituztenek gehiago kobratzen zutela, kargu altuagoak hartzen zituztelako. Horrek ikasketekin lotura egiteko balio izan dio: ikasteko ofizio bat, lanik urrienarekin etekinik handiena emango duena. Medikuk asko kobratzen ditek, hori ona duk, oso ona... edo politikero, hobe! Politikeruan lanak emangoik diru gehixena ebaki du munduko jakintza guztia duenaren ziurtasunez.

Horrela egon naiz pixka batean Urkiakoak esaten zituenak entzuten. Denborak ere aurrera egin duela-eta, joan beharraren hurbiltasuna agertzen saiatu naiz. Hala ere beste minutu parea-edo aritu da solasean, inoiz norbaitek berriro atea joko ez duenaren beldurrez agian, tertuliako lekuan hurrengo pertsona noiz azalduko den ez dakienaren ezjakintasunaz beharbada.

Etorritako bidetik bueltatu naizenean atea zabaltzean marraztutako irribarre berberaz agurtu nau, bisitaren esker ona azpimarratuz, kalendarioan oporrak markatzen direnean bezala.

2007-08-13 22:55:33 (anabasa)

jainkoarena

Istorioak kontatu zalea da A. Tarteka, arrazoi handirik ez dela medio, ipuintxoak kontatzen dizkigu arratsaldeko bero sapak urtu ez gaitzan. Eta bide batez, gure buruei hauts pixka bat kentzea du helburu.

Inaxio gaurkoan ohiko moduan Zabaletatik behera abiatu da esnea partitzera. Iritsi da Elorriagako bidegurutzera ziztu bizian eta bide bazterrean Jainkoa ikusi du, patxaratsu bera. Inaxiok ohiu egin eta aldapan behera jarraitu du arrapaldan, baina harridura handi batek gorputza hartu dio eta bihotz-taupaden erritmoa nabarmen areagotu zaio.

Sarasolara iritsi bitartean buruan ez du besterik: "Jainkoa al huen benetan?", errepikatu du etengabe, ikusitakoa sinestu ezinda. Maldan behera azkar zihoanaren aitzakia hartuta, gorako bidean Jainkoarekin hizketan geldituko dela zin egin dio bere buruari, urduri antzera. Aldapan gora tematuta dabil Inaxioren pentsamendua, Jainkoarekin zertaz hitz egingo ote duen, zerbait interesgarria izango duen hark kontatzeko. Elorriagako bidegurutzera hurbildu ahala, urduritasuna begi bistakoa da mutilarengan. Bidegurutzean ordea Jainkorik ez bistan eta Zabaletara itzuli da etorritako leku beretik.

Zabaletan, barneko harridura askatu nahian-edo, Joanes maixu zaharrarengana joan da zuzenean, aholku eske bide batez.

— Joanes, ez duzu sinestuko gaur gertatutakoa.
— Sinesteko aurretik entzun egin behar.
— Bai, banindoan goizean betiko martxan Sarasolara esnea banatzera eta Elorriagako bidegurutzean Jainkoa ikusi dut. Jainkoa alajaina! Baina hain martxa bizian nindoan konturatzerako urruti nengoela eta bueltako bidean geratzea erabaki dut.
— Jainkoa beraz. Hori al duk harriduraren iturri?
— Bai, sinestezina izan da nire barruan piztu dena Joanes. Baina hona bueltan nentorrenerako dagoeneko
hanka egina zuen.
— Suposatzekoa.
— Ah bai? Zer dela eta ba?
— Entzun ezak ondo demonio. Hi denbora dezente hoa Jainkoa ezagutzen (edo ezagutu nahian) eta hark hi hik uste duana baino hobeto ezagutzen hau. Horregatik, hik Jainkoa benetan ezagutuko bahu, ez hintzen harriduraz josita jaitsiko Sarasolara, bertakoa, etxekoa egingo huelako haren presentzia. Urduritasuna ez baituk existitzen halako okasioetan. Gainera, Jainkoa hire benetako laguna izanik, edo hala sinetsiz behintzat, hura hire zain geldituko huen Elorriaganean eta ez zian ustekabean hanka egingo. Horregatik hik ikusi duana ez duk Jainkoa izan, akaso Jainkoz mozorrotutako mozoloren bat, baina Jainkoa... ezta!
Jainkoa ez duk uste bezain ongi ezagutzen.

Eta Joanes zaharrak bakarrik utzi du Inaxio, lekuz kanpo apur bat, beragandik inoiz baino hurbilago agian.

Bidegurutzeak tranpaz josita daudela esan du A.k. Muturraren aurrean ikusten dugun hori ez dela beti bistak erakusten diguna, ageriko mozorroa baizik. Eta bidegurutzera iristean azaleko aurreiritziak albo batera utzi behar direla eta mozorro guztiak kenduta egin behar dela bide batekiko hautua.

Arrazoia eman diot A.ri: ustez ezagutzen dugun hori, begi bistatik gertu senti dezakegun arren, inoiz baino urrutiago dago.

2007-08-09 23:18:44 (anabasa)

imajinatu

Sekula imajinatzen ez diren istorioak dira (benetan) idatzita geratzen direnak.

2007-08-04 08:12:51 (anabasa)

islada

Munduan poz-pozik bizi ginen gizartearekiko gure islada erakutsi ziguten arte. Ordutik aurrera pozoitutako ispilu horren aurrean gaude, preso.

2007-07-28 08:14:52 (anabasa)

eta bitartean

Han urrutira begira nengoela izerdi tanta bat erori zait gainbeheran. Etsipena edo ahalegina, zoriona ala triskantza, nork daki zer adieraztera datorren momentuaren etenduran aurkeztu den zera hori?

Tanta horretan bertan disolbatu da metro batzuk aurrerago etzanda zeunden horren islada. Konturatzerako hanka egin du zure itzalaren trazak eguzkiaren atzaparretatik eta zurekin batera eraman duzu, hondarrezko erlojuak hare-ale bakoitza estutzen duen bezala, denbora.

Orduan tiro bat jaso izanaren inpresioaz, indar batek bortizki erasotu nau eta aurrera jausi naiz. Altxa ezinaren deiadarrak ezina iltzatuta utzi dit gorputzean eta isiltasuna aspaldiko ezaguna izanik esaldi bat errepikatzen nuen erritmo makalean: eta bitartean zure zain egongo naiz, hondarretan etzanda, zerura begira.

2007-07-26 23:16:26 (anabasa)

eguzkia itzaltzen ez denean

Eguzkia itzaltzen ez denean hondartza bat dago guri begira. Arratsaren hondarrean pizten du begirada epel hori, ezerezari gailendu gabe nabarmenduz. Olatu-hotsez orraztutako pasiera ezkutuak dira ilunabarrean, mantu fina biluzik geratzen den unean. Pentsamenduak itzaletan ezkutatzen dira deblauki, begirada ahaztuak protagonista direlako eguzkia itzaltzen ez denean.

2007-07-18 23:30:14 (anabasa)

nonbait, magalean

Gauaren itzalak,
neskato bat jarri du bere bihotzean dardoetara jokatzen,
katu beltz bat da errepidearen erdian, han goian, zintzilik dagoen ilargiari begira.

Data jakinik gabeko heriotza,
gauero-gauero katuaren begiek ikusia,
dardo bakoitzak adierazia.

Halako batean helduko da,
ilargia eusten duen hari finak akabo esango duen unea,
bihotzaren dianatik odolustuko den bidea.

Eta orduan katuak jakingo du
     zer zen han goiko hura.
Eta orduan neskatoa konturatuko da
    zertara jokatzen zuen bere bihotzean.
Eta azkenik gauak itzala galduko du
    nonbait, magalean.

2007-06-30 21:46:21 (anabasa)

lan egitea nekagarria da

Haizearen egarriak putz egin eta kolorezko kaleidoskopioak banatzen dituzte herriko tabernetan. Kaleidoskopioan ez da aitzakiarik ikusten, ez dago ezezkorik esan gabekoen lurraldean albokoari zernahi kontatzeko. Zeure begietan ikusi duzu, zeure begietan preso hartu duzu.

Eta etxerako bidea ordurik gabeko bidaia bat da. Gehienetan ez dago pentsatzeko betarik, ezta txorakeriarik absurdoenari segundo bat eskaintzeko gogorik ere.
Bidaia bukatutzat eman eta ordu batzuetara esnatu zara berriro. Biluzik zaude, baina hori ez da ohikoaren errutinatik aldentzen zaituena; lurrean irekita dagoen liburuak bildu du atentzioa: Joseba Sarrionandia - Lan egitea nekagarria da. Buruan hamaika mailu joka dituzunean ere irakurtzea nekagarria dela esan duzu kolkorako. Horrexegatik murriztu da zure gaitasuna bi lerro irakurtzera:

Horregatik agertzen da gauetan mozkor bat, berriketan,
Bere bizitza guziko proiektuak azaltzen.

Gehiegi pentsatu gabe harrapatu duzu esan nahi izan dizuna. Alde batetik, lo ez ezik hitz ere egiten duzula. Bestetik, zure bizitzako proiektuek 237 orrialde betetzen dituztela.

Lan egitea nekagarria da, errepikatu duzu. Proiektuek itxaron dezaketela, betiko legez.
Beste aje-egun bat muturren aurrean.

2007-06-28 19:42:25 (anabasa)

segundo batez bada ere

Tarteka lez koadernoa zabaldu eta orrien pasan aritu zara. Kale estu batean bezala ikusten dituzu hitzak eta lerroak, arnasa hartzeko premian batzutan. Zentzugabekerian erortzen diren puntu eta komak, mezurik gabeko esanahien pare.

Oihu motz baten xuxurlaz presentzia aldarrikatzen duen trumoia gogorarazi dizute. Egun idazten dituzunak irakurri eta ulertzeko ezinbestekoa baitzaizu noizean behin atzeko orrietara jotzea.
Hain justu horregatik ekiten diozu idazteari orri zurira heltzean, noizbait arnasa ahituz gero izan zineneko horren islaren hauspoak putz egin eta portu ezkuturen batetik irribarre bat irits dadin, segundo batez bada ere.

2007-06-10 23:23:04 (anabasa)