Kasetaren begi bati kateatu ondoren errebobinatu dut denbora eta hasi naiz eszena deskribatzen. Hrik gabe idatzitako hasiera da A aldea, adornurik gabe abiatzen dena. Zintaren B aldea da bipuntuzero. Fast forward-a eskura dago baina hurrengora arteko tartea kontzienteki pasa beharra dago. Atzeko zarata eta botoien mekanika, perfekzioaren aurkako botikak dira. Kaxa plastikozkoa izanda ere, azaleko argazkiak beti du nortasuna.

Gizartea eta pertsona-harremanak erabat grisak diren leku honetan atentzioa ematen du hilerrira paseatzera joan eta hildakoen loreak gutxiengo direla: inguruko zuhaitz, landare, belaze, txori eta oro har aurkitzen, sentitzen nahiz usaintzen den kolore eta bizitza hain da ugaria, ze ulertezina egiten baiten zergatik bizi nahiko lukeen norbaitek hilerritik kanpo. Eta horrela, batek pentsa lezake hiriko bizitza dela norberak bere buruari eragindako minaren artikulazio bat besterik ez.

ezagutza bera ere
fabrika bilakatu den honetan
badakizu
kapitalismo basatiaren muga amaigabean
zenbakiak handitzeak besterik ez duela balio

"fuck you!" ozen batekin
gogorarazi nahi izan diezu
behinola arbasoek emana:
"azkar eta ondo, usoak hegan"

mekanika naturalak
sinpatiaz
behin eta berriz errepikatu dizu
"slow is smooth, smooth is fast"
eta ez duzu pasiera mozkorrik behar
bide zuzenetik oker dabilena
identifikatzeko

zuri beltzezko argazki batean ikusi zintudan; ahotsa leun, begirada lotsati.

ez nintzen konturatu urteak pasa zirenik.

amaitu gabeko sintagmak dira, konpas bakoitzean errepikatuta.

bat-bateko delitua: denbora bat lehenago ezagutu ez izana.

alferrik da korapiloa askatzen saiatzea, orain ez baitago atzera bueltarik.

marmolean idatzitako estamentu nazionala:
atomoak banandu ezinezkoak dira
eta umeak eskuak patrikan jaiotzen dira.

zer moduz aspaldiko!
ba betiko martxan… zuek ondo?
bai, bueno
ya
bai, ba ikusiko dugu elkar
hori da, hemendik ibiliko gara.

eta horrela, urtetik urtera buelta
kanpotik etorri behar esateko
pentsatzen dena baino hotzagoa dela negua kostaldean.

eternala izango da itxaronaldia; espero ez dugunean egingo dugu tupust eta elkarri albozka begiratu, irribarre lotsati bat ere irtengo da agian, dena dela bi hitz nahikoa izango dira elkar ulertzeko eta gero gerokoak baina aizu, momentuz emaidazu zure telefono zenbakia eta hauetako egunen batean paseo bat eman eta zerbait hartzeko ere gera gintezke.