berandu hasi da eguna
azala beltzaran
igandeetako arropa
alkandorak leun eta zuri
gurutzeak soinean
kanpai-hotsa eguerdian
ostia-ebakinen poltsak
abanikoak kioskoan salgai
loteria postuak kale-izkinetan
ur hotza, euro bat
eraikin masiboak
egurrezko ate erraldoiak
esku formarko aldabak zintzilik
gogor jo dute
zizelkatu dute
historia harrizkoa da
historia aingura da
berunezko kate lodiek lotuta

egunerokotasuna itzali da
odola dario
fetua galdu du amak eta
itota ikusi du bere burua
egunak badoaz
dzanga-dzanga
pozoindutako ametsak
plastikozko edalontzietatik edanez

Gogotik ari du euria hirian, ezin da jakin nondik joko duen baina albozka dator diagonalean. Tximistak jo eta segundo erdi gelditu da denbora.

Aireportura sartu da eta telefonoak jo dio. Bi minutu barru deituko duela atzera; eskuko maleten kontrola eta zera hori dena.

"Tío", hasi da, "yo a esa tía le gusto". Pianoak jotzen du areto nagusian amaigabe; zenbat begirada gurutzatzen diren segundoko... eta horrexek egin du klisk.

Kasetaren begi bati kateatu ondoren errebobinatu dut denbora eta hasi naiz eszena deskribatzen. Hrik gabe idatzitako hasiera da A aldea, adornurik gabe abiatzen dena. Zintaren B aldea da bipuntuzero. Fast forward-a eskura dago baina hurrengora arteko tartea kontzienteki pasa beharra dago. Atzeko zarata eta botoien mekanika, perfekzioaren aurkako botikak dira. Kaxa plastikozkoa izanda ere, azaleko argazkiak beti du nortasuna.

Gizartea eta pertsona-harremanak erabat grisak diren leku honetan atentzioa ematen du hilerrira paseatzera joan eta hildakoen loreak gutxiengo direla: inguruko zuhaitz, landare, belaze, txori eta oro har aurkitzen, sentitzen nahiz usaintzen den kolore eta bizitza hain da ugaria, ze ulertezina egiten baiten zergatik bizi nahiko lukeen norbaitek hilerritik kanpo. Eta horrela, batek pentsa lezake hiriko bizitza dela norberak bere buruari eragindako minaren artikulazio bat besterik ez.

ezagutza bera ere
fabrika bilakatu den honetan
badakizu
kapitalismo basatiaren muga amaigabean
zenbakiak handitzeak besterik ez duela balio

"fuck you!" ozen batekin
gogorarazi nahi izan diezu
behinola arbasoek emana:
"azkar eta ondo, usoak hegan"

mekanika naturalak
sinpatiaz
behin eta berriz errepikatu dizu
"slow is smooth, smooth is fast"
eta ez duzu pasiera mozkorrik behar
bide zuzenetik oker dabilena
identifikatzeko

zuri beltzezko argazki batean ikusi zintudan; ahotsa leun, begirada lotsati.

ez nintzen konturatu urteak pasa zirenik.

amaitu gabeko sintagmak dira, konpas bakoitzean errepikatuta.

bat-bateko delitua: denbora bat lehenago ezagutu ez izana.

alferrik da korapiloa askatzen saiatzea, orain ez baitago atzera bueltarik.

eternala izango da itxaronaldia; espero ez dugunean egingo dugu tupust eta elkarri albozka begiratu, irribarre lotsati bat ere irtengo da agian, dena dela bi hitz nahikoa izango dira elkar ulertzeko eta gero gerokoak baina aizu, momentuz emaidazu zure telefono zenbakia eta hauetako egunen batean paseo bat eman eta zerbait hartzeko ere gera gintezke.

indarrik gabe
fabrikatik datorren etiketa tatuatuari begiratu dio
jaio berria beste mundu bat irudikatzen ari da
bizi beharko lukeena
dena eta ez dena
buruaren mugak, aurrezarpen zorrotz bat
labana lepoan duela esnatu da

braust pozoitu zaizkit
hareaz zainak
eta ume baten garrasi neurrigabeak hartu du nire barrena
batere zentzurik gabe
bi pareten arteko iskinari so
geldi
hor dakusat amaren mina
aitaren ahalegina
"zer egin dut gaizki?" entzuten da
txokoaren oihartzunean
egin beharrekoa, zuzena, zer den jakin arren
ez da ados ganbara
eta arrastaka
buelta eman ezin diodan kubo astuna bilakatu da
denbora