150 objektu kaxa hutsean “anabasa” formakoak.

korronte

Argazkietan gaizki fokatuta ateratzen gara. Mozorrotuta ere batzuetan. Ez da kapritxo hutsa; gauzak hala ateratzen dira. Korronteari jarraitzen diogu, besterik ez. Egunero desertu txiki horretatik ikusten ditugun gauzek bezala. Korronteari jarraitzen diete.

Manifestazioak eguzkipean barra-barra. Elkarretaratze jendetsuak. Dezibelio naturalak paisaiaren oihu gisa. Hondamendi gizatiarrak epaileen begietan.

Eta gu horren parte gara. Bagoaz, eskilaretan gora ala behera batek daki, baina lekuz aldatuko gara ez izan dudarik. Esperientzia berriak gauzatzera, denon artean ikastera. Manifestazio, elkarretaratze, dezibelio eta epaien gainetik.

korronte

2006-09-06 22:44:22 (anabasa)

gezur

Ez esan gezurrik, ez ibili itxurakeriatan. Ez al duzu ikusten azken finean kaka bera dela? Egia gordina ez azaleratzeagatik, guztiok geure baitan dugun hori ozenki ez errepikatzeagatik.
Ez esan gezurrik, ez esan maite nauzula, benetan desiatzen duzuna larrua jo eta plazerraren gose temati horri jaten ematea denean. Galdeiozu bestela, biharko ajeari.

2006-08-05 11:51:39 (anabasa)

alkimista

Benetan irakurterraza eta sakona Paulo Coelhoren Alkimista, bizitza beraren inguruan hausnartzeko balio duen liburu horietako bat. Bertatik esalditxo batzuk ekarri nahi izan ditut hona.

Amets bat gauzatzeko aukerak, horrexek bihurtzen du interesgarri bizitza.

Gizaki guztiak bezalakoxea naiz: gauzak gertatzea gustatuko litzaidakeen modura ikusten dut mundua, eta ez gauzak gertatzen diren moduan.

Horrelakoxeak baitira giza bihotzak: beldurra diote beren amets ederrenak gauzatzeari, ez dituztela merezi uste izaten baitute, edo ez dituztela eskuratuko.

Behin gertatzen dena baliteke gehiagotan ez gertatzea. Baina birritan gertatzen den guztia hirutan ere, zalantzarik gabe, gertatuko da.

2006-07-27 20:39:20 (anabasa)

hil

Egunero hiltzeko bi arrazoi:

  • Egunero jaiotzea
  • Arrazoi bat izatea
hil

2006-07-17 22:31:39 (anabasa)

mundu

Mundua aldatu da. Ez zarete konturatu ala? Ba ez, ni ere ez. Harremanak aldatu dira akaso, hirugarren solairuko ezkonberriaren eta bere amorantearenak, haur eta gurasoen artekoak, fededun eta fedegabeenak. Pertsonen elkarren artekoak. Guztiak osatzen dute gure inguruko Mundua. Bakarra deritzoguna, gure zilborraren inguruan mugitzen den hori, hain zuzen ere.
Mundua aldatu da bai, denok goaz aldatuz eta horregatik ez gara konturatuko, apika. Edo beharbada beste mundu batean bizi naiz...

2006-07-13 22:47:03 (anabasa)

propaganda

Gauzak neurtzea ezinbestekoa dirudien garai hauetan, ezin dut burutik kendu blog hau bisitatzen duzuen ehuneko nahiko altu batek nabigatzaile bezala Internet Explorer erabiltzen duzuela.
Baina... web orriak bisitatzeko ez al da ba joan behar ordenagailua piztu eta internet jartzen duen ikonora? Bai, baina badira modu hobeak.
Nik ordea informatikaz ez dut piperrik ulertzen!! Nik ere ezer gutxi dakit automobilen inguruan, baina kotxe bat erosterako garaian logikoena marka eta modelo ezberdinak alderatzea litzateke ezta? Ba sarean nabigatzerako garaian berdin.

Muturraren aurrean jartzen diguten lehenengo gauza irensten dugu, aztertzen hasi gabe ezer hoberik dagoen inguruan. Edo behintzat zerbait ezberdina. Ongi etorriak aniztasunaren mundura. Badaude alternatibak ikono urdin horrentzat bada: Opera, Mozilla Firefox, Safari, Konqueror, ...

Portzierto, ba al dakizue gehiengoak erabiltzen duzuen programa horrek —konparazio soil bat egitearren— ez daramala airbagik, autopista erdian uzten zaitula errore grabe baten ondorioz eta beharbada kotxetik irten eta atea itxi ezinean ibiliko zarela?

Demagogiarik ez dut egingo, propaganda dei diezaiokezue agian baina nik uste iritzia ematea ez dagoela sobran beti ere eraikitzeko baldin bada. Pertsonalki uste dut aukera on bat Firefox erabiltzea dela. Zergatik baina? Horrela harrapaladan okurritzen zaizkidan arrazoien artean:

  • Software librea da
  • Beste hainbat nabigatzailek baino segurtasun zulo gutxiago ditu (ezer ez da perfektua)
  • Estandarrak betetzen ditu (zenbait matizekin puntu honetan)
  • Gehigarri mordo bat ditu nabigatzailea gure beharrizanetara moldatzeko
  • Itxura alda diezaiokegu gaien bitartez
  • Popup leiho nardagarri horiek blokeatzen ditu (pornozaleek eskertuko dute)
  • Oso erabilgarria da
  • Euskaraz eta beste hainbat hizkuntzatan aurki dezakegu
  • Etabar luze bat...

Orain, nik uste onena bakoitzak norbere begiekin ikustea dela nola dabilen nabigatzaile bakoitza eta ondoren erabakitzea. Ezin esan ez zaigula gustatzen probatu gabe. Kontatuko didazue nahi izanez gero...

2006-07-12 23:35:55 (anabasa)

kasualitate

Kasualitatezko hitzek inguratzen gaituzte boladaka, haize-erauntsiak bezala; hormigoi-axuleiu, hondar-manta, farolak testigu, baita eguzki izpiak ere.

Goiz bat, arratsalde bat edota gau bat paseoan, hitz-jarioan ala begirada galduan. Zerbait sentitu nahi nuke bakarrik ez nagoela ikusteko, guzti hau kasualitatearen ondorio soil bat izan dela ez antzezteko.

Hemendik aurrera, urtaro honetan kasualitatezko pentsamendu oro da berdin: zalantza-malantza, duda-muda. Ez dakigu nongoak garen ez eta nongoak izango garen, inbaditzen dugun ala inbaditzen gaituzten, bart gaueko garagardoak norenak ziren eta mozkor handiagoa nork harrapatu zuen, atmosferan gu bion artekoa baino hizkuntza nabarmenagorik dagoen. Gu bakarrik ote garen herri honetakoak.

Ihes egiteko modu soil bat bila dezagun, munduko erlojuak lokartzen diren pausagunea aprobetxa dezagun zalantzak uxatzeko. Denak alde egiten duten une hori bakarra da, fantastikoa, bertakoak garela sentiarazte gaituena eta bakarrik ez gaudela ikustarazten diguna. Horregatik hautatzen dugu momentu hori kasualitate guztiak hausteko, hondartzara joan eta bainu fresko horren pribilejioaz gozatzeko.

2006-07-05 20:28:01 (anabasa)

banatu

Nork pentsa dezake liburu bat salba daitekeenik? Mila eta bat hitzeko kateamenduaren emaitza bat aurkitu nuen bart euripean, bakardadeak jota eta zuhaitz-tantak xurgatuz, farolaren argiaren laguntza kontsolagaitzaz eta azala gorputzagandik banatuta.
Nork abandonatu, nork kondenatu?

2006-06-24 20:32:39 (anabasa)

uniforme

Olatu bat hartu eta konturatu zara lixiba-pote hori bat doala zure alboan, norabide galduan zuzen. Bitsak hondoratu zaitu eta pote horia, tapa eta guzti, badoa urertzera inoren oihurik entzun gabe. Ez du presarik, baina ez du itxaroten.

Itsasertzera iritsi eta hor dakusazu potea, geldirik bere baitan eta inori itxaron gabe, norabide horretan jarriki baina. Zuk hondarraren uniformean aurrera jarraitzen duzu. Hondartza bakardadeari egindako poema bat da orduan, eta potea leku orotan aurkitzen dugun kontraste puntu hori besterik ez. Uniformetasun eta konstantzia perfekturik ez baitago.

2006-06-23 22:13:47 (anabasa)

istorio bat idazteko bi modu (eta II)

Bihotza uzkurturik esnatu da Fernando. Aurpegia garbitu eta gosaltzera joan aurretik leihotik begiratu du. Betiko moduan. Segurtasun gabeziak ingurura begira jartzen baitu; dena bere lekuan dagoela ikustea ezinbestekotzat jotzen du. Esate baterako merkatuko fruitu-barazkien joan-etorri goiztiarra, etxe atariko kafetegietan isuritako lehen kafeen usaina, goizeko usoen hegaldiak edota Gabrielen arraindegiko furgonetaren eztula ezinbestekoak zaizkio zeinahi egunetan Fernandori.

Kafea berotu du ondoren eta bi kikara jarri ditu mahai gainean. Azukreontzi bat ere atera du, bi goilara txikirekin batera. Gero te beltza prestatu du. “Zuri gustatzen zaizun bezalakoa” esan du. “Gaurkoa ongi atera al zait?” galdetu du gero. Fernandori xehetasunik txikiena ere zaintzea gustatzen zaio eta horregatik saiatzen da tea ondo egiten. Mariak merezi duelako.

Dutxa beroa hartu du gosaldu ondoren, laneko arropak jantzi eta “Gero arte, betiko orduan itzuliko naiz” esanaz agurtu da. Behean Gabrielek keinu egin dio betiko moduan egun ona adieraziz eta leihoetan arropak zintzilik dauzkaten etxeen arteko kale adokinatutik barrena abiatu da lanera.

Fernandok tranbia batean egiten du lan. Bidaiarien txartelak ongi dauden ikusten duen arduraduna da. Baina berarentzat ez da soilik txartel bat ikuskatzea. Fernando arduratzen da jendea bide onetik joateaz. Jendeak joan nahi duen lekura iritsiko dela bermatzen da. Kontu handiz egiten du bere lana; oso garrantzitsua baita bere ustez Nairobitik edo Berlinetik edo Vladivostoketik edo Seuletik etorri den bidaiari bati bere bidean laguntzea. Hori bakarrik ez ordea: era berean bermatzen da egunero-egunero Alejandra, Alberto, Diego edota Sebastian gustora joango direla beraien betebeharretara. Joango da bat semeari bisita egitera, joango da beste bat kartetara jolastera, joango da hirugarrengo bat lanera, ... edonola ere, denak bide onetik joatea da bere helburua.

Horrek segurtasuna ematen dio, eguneroko beste gauza bat delako. Hori dela eta etxera itzultzean idazten du Mariarentzat, bera ere seguru egongo dela sentitzeko. Astero gutun bat, hasiera berdinarekin.

“Kaixo Maria:

Zer moduz joan da aste hau? Urruntasunetik sumatzen dut eguzkiak inguru horietatik ere berotzen duela. Gustora beraz.”

Eta eguneroko gauza txikiak kontatzen dizkio.

“Prestatu dudan tea gustatu al zaizu? Zuri gustatzen zaizun modukoa egin dut, beltza. Agian beroegia atera dizut, edo azukre gehiegirekin beharbada. Saiatzen ari naiz ongi ikasten nola egin tea, baina ez dut uste zuk bezain ongi egiteko gai izango naizenik inoiz.

Gaurkoan Jonas deituriko gizon danimarkar bat galduta zebilen. Motxila handi bat zeraman bizkarrean lotuta eta okerreko tranbia hartu du. Bere herrira bueltan zihoala esan dit eta hegazkina hartzekoa zela. Jende asko nahasten da hiritik ateratzerako garaian. Nik badakit 18. tranbia hartu behar dela aireportura gerturatzeko, kanpotarrek ez ordea. Ni egunero bainabil hor barruan biraka eta badira urteak.

Horregatik esan diot okerreko tranbia hartu duela eta apur bat itxaron beharko duela 18. tranbia pasa arte. Eskerrak emanez agurtu nau. Pozgarria da horrela dabilen jendeari laguntzea.

Jende gutxi joan da gaur txartelik gabe. Dakizun moduan baina, ez diet esan tranbiatik jeisteko. Iruditzen zait jendeari utzi egin behar zaiola nahi duen lekura iristen. Askotan esan dizut Maria, badakizu.

Barrio Altorako bidean ume batek nire izena galdetu dit. Fernando esan diot eta nire izena apuntatu du koaderno batean. Berak Alex esan dit. Asko poztu nau izena galdetzeak. Albertok edo Sebastianek badakite nire izena, egunero etortzen direlako tranbian. Baina kanpoko jendeak ez daki ni Fernando naizela eta 28. tranbian esango diedala ongi doazen beraien bideetan. Badakite leku horrek Barrio Alto duela izena, badakite beste harek Sintra duela izena, baina ez dakite nik zein izen dudan. Umeari baina inportantea iruditu zaio nire izena zein den jakitea. Agian bere herrian jendeari esango dio Lisboan badela tranbian langile bat Fernando izena duela. Badakizu asko pozten nauela horrek; nire lana ahalik eta ondoen egiten saiatzen naiz. Eta badakizu baita ere ez dela txartelak ikuskatzea soilik.

Zure inguru horietako jendeari ere esango zenien nire izena. Inoiz Lisboara etorriz gero gogora daitezela 28. tranbian badagoela Fernando bat.”

Hortxe uzten dio idazteari. Hurrengo egunera arte.

Jai egunak ezberdinak dira ordea. Jai egunak gazi-gozoak dira: ez dago Gabrielen arrastorik, ezta fruitu-barazkienak ere, goizean ez da kaferik isurtzen etxe azpiko kafetegietan eta ez du tranbiara joan behar lanera. Usoen hegaldiek bakarrik jarraitzen dute hor goian, hara eta hona. Ez dute ibilbide finkorik eta galduta ikusten ditu.

Laneguna ez denez, Mariaren gutuna kontu handiz ixtearekin batera helbidea idazten du, seilua jarri eta postontzian botatzen du. Etxera bueltatu eta logelako armairuan duen kaxa handia ateratzen du. Gutunak besterik ez daude bertan, astero jasotakoak. Zenbatzen hasten da orduan, batetik hasi eta ehuneraino. Ehunetik jarraitu eta berrehuneraino. Azkenera iritsi arte. Zortzirehun eta hamasei orotara.

Urteen joanean, usoen moduan ibilitako zortzirehun eta hamasei kartazal, zortzirehun eta hamasei gutun. Joandako lekutik itzulitako zortzirehun eta hamasei nahi galdu.

2006-06-21 11:34:08 (anabasa)